STEFAN KARDYNAŁ WYSZYŃSKI
Człowiek dopiero wtedy jest w pełni szczęśliwy , gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać; człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest służebnikiem.
STEFAN KARDYNAŁ WYSZYŃSKI
Bóg ma Was w swojej opiece. On Was karmi chlebem i łaską swoją. Kościół nawołuje, abyście żyli tą łaską, którą Chrystus wysłużył nam Krzyżu.

Piesza Pielgrzymka Łomżyńska na Jasną Górę rusza 1 sierpnia z Łomży. Są jeszcze wolne miejsca. Zapraszamy na szlak pątniczy wszystkich tych, którzy chcą przeżyć rekolejce w drodze do Matki Bożej.

Każdy pątnik/pątniczka, który chce wziąć udział w 37 PPŁ musi:
1. Być pełnoletni.
2. Niepełnoletni mogą wziąć udział w pielgrzymce tylko pod opieką rodzica.
2. Dokonać zapisu w wyznaczonym terminie wypełniając kartę zapisu i składając ją do wyznaczonej parafii otrzymując znaczek i legitymację pielgrzyma. Karty zapisu można ściągnąć ze strony internetowej PPŁ lub otrzymać w parafii zapisu.
3. Uiścić wpisowe na pokrycie kosztów organizacyjnych (w tym roku wynosi ono w całości 200 zł; porządkowi 50% wpisowego; 2. i kolejny członek rodziny 50 % wpisowego, służba medyczna uiszcza opłatę 60 zł)
4. Posiadać namiot i miskę lub prysznic turystyczny do mycia.
5. Zdać bagaż na samochody bagażowe wieczorem 31 lipca od godz. 18:00 lub rano w dniu wymarszu 1 sierpnia od godz. 5:00. 6. Samochody bagażowe będą przyjmować bagaże w Łomży na parkingu przy placu Niepodległości (dawny dworzec PKS).
7. Pątnicy z Ostrowi Maz. zdają bagaż 2 sierpnia od godz. 8:00 przy kościele Wniebowzięcia NMP
8. Nie ma możliwości zapisu w trakcie trwania pielgrzymki na trasie.
9. Terminy zapisów: 27 czerwca- 25 lipca 2021

Parafie w których można dokonać zapisu:
Łomża: parafia Krzyża św.
Ostrołęka: parafia św. Antoniego Padewskiego
Wyszków: parafia św. Idziego
Ostrów Maz: parafia Wniebowzięcia NMP
Zambrów: parafia Trójcy św.
Kolno: parafia św. Anny

Z A P R A S Z A M Y !

Karta zapisu do pobrania.

Wraz z zakończeniem roku akademickiego rozpoczęło się przyjmowanie kandydatów na pierwszy rok studiów w Wyższym Seminarium Duchownym w Łomży.

Nauka w najstarszej łomżyńskiej uczelni to nie tylko studia ale przede wszystkim czas rozeznawania powołania. Codziennie w Seminarium na kandydatów czekają wychowawcy, którzy służą rozmową i odpowiedzią na dręczące pytania związane z odkrywaniem powołania i ważnymi życiowymi decyzjami.

Kandydat którzy upewnili się w swoim wyborze muszą zgłosić się osobiście do rektoratu Wyższego Seminarium Duchownego im. Papieża Jana Pawła II, Pl. Jana Pawła II 1 w Łomży.

ZGŁASZAJĄC SIĘ NALEŻY ZŁOŻYĆ NASTĘPUJĄCE DOKUMENTY:

własnoręcznie napisane podanie o przyjęcie do WSD z podaniem motywacji;
pełny odpis aktu urodzenia;
własnoręcznie napisany życiorys;
świadectwo chrztu i bierzmowania;
świadectwo maturalne (oryginał lub odpis);
świadectwo ukończenia szkoły średniej;
zaświadczenie o niekaralności;
świadectwo lekarza rodzinnego o stanie zdrowia (załączając ewentualną dokumentację dotyczącą chorób, przebytych operacji i terapii);
opinia księdza proboszcza o kandydacie i rodzinie;
opinia katechety;
trzy fotografie w stroju wizytowym (krawat, marynarka oraz zapis cyfrowy fotografii);
dowód osobisty, książeczka wojskowa, dowód ubezpieczenia (własny lub rodzica, przy którym kandydat jest ubezpieczony).

Ważne daty:

28.08.2021 (sobota)– zakończenie przyjmowania zgłoszeń na I rok
31.08.2021 (wtorek, godz. 10.00) – w gmachu WSD w Łomży odbędzie się pisemny sprawdzian wiadomości z języka polskiego oraz ustny z zakresu teologii dla szkół ponadgimnazjalnych
02.09.2021 (czwartek do godziny 12.00) – zjazd przyjętych na rok I

Jak rozeznać swoje powołanie?

Módl się do Ducha Świętego modlitwą, którą znasz lub swoimi słowami… Wołaj: Przyjdź Duchu z darem rozeznawania…

Tekst Biblijny do przeczytania: 1 Sm 3, 1-10; Widzenie Samuela

I step – „Młody Samuel usługiwał Panu pod okiem Helego” . Prostota życia. Bóg przychodzi do serca w codzienności. Nawet nie wiesz, jak Bóg kocha zwyczajność. Czym żyjesz? Czy zadania, które spełniasz dają Tobie radość? Czy doceniasz swoje zajęcia, naukę lub pracę? Czy widzisz mądrość ludzi, którzy cię wychowują lub towarzyszą? Nie muszą być najlepsi. Wystarczy klimat zaufania i szczerości. Czy widzisz u innych pasję życia? Zadaj sobie pytania: czy pragniesz pokoju? Czy nie czujesz się przygnieciony obowiązkami? Czy doceniasz swoje życie? Czy zdarza się, że modlisz się w Kościele w ciszy, w Kaplicy Najświętszego Sakramentu, powraca – w sposób delikatny – Słowo Boże usłyszane w niedziele na Mszy św.? Doceniasz relacje międzyludzkie?

II step – Pan zawołał Samuela…. Modlitwa jest energią duszy… Bóg Ojciec woła w Duchu przez Swojego Syna… Twoje serce jest najpiękniejszą katedrą. Widzisz blask łaski Boga i kruchość swojego serca? W Tobie jest krew Króla, który oddał za Ciebie życie. Doceniasz Eucharystię? Dbasz o twoje życie codzienne? Poznaj twoją motywację. Czy chodzisz po linii najmniejszego oporu? Wyraźnie odrzucasz grzech?

III step – Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: «Oto jestem: przecież mię wołałeś»

Zmierz się swoimi ludzkimi pragnieniami, szukaniem bezpieczeństwa czy akceptacji. Spróbuj zrobić recycling myśli; powyprowadzaj myśli natrętne, zobacz delikatność Bożego wołania… nie jest nachalne, ale kiedy odpowiadasz, czujesz się bardziej wolny, stajesz się bardziej Synem.

IV step – Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Czy potrafisz się podzielić twoim pragnieniem Boga? Czy uznajesz, że ktoś może Tobie pomóc rozpoznać drogę życia? Czy dostrzegasz kogoś, kto by mógł dać radę, nie rozkaz, ale inspirację? Kto daje wolność? Módl się do Ducha Świętego, by pomógł znaleźć przewodnika, spowiednika. Nie szukaj dziwnych czy przypadkowych zdarzeń. Bóg wybiera, to co zwykłe. Jak Chleb w Eucharystii: Bierzcie i jedzcie…

V step – Samuel odpowiedział: «Mów, bo sługa Twój słucha». Duch wieje tam gdzie chce. Słuchanie jest znakiem powołania. Potrafisz słuchać? Potrafisz słuchać Słowa, jego delikatnych natchnień? Potrafisz słuchać innych ludzi? Czy potrafisz zadecydować? Każda decyzja nas buduje. Dodaje pewności i uczy. Twoje kruche serce stać na piękne życie w łasce u Boga i u ludzi. Nie śpiesz się, ale także nie przeciągaj momentu decyzji. Jeśli podjąłeś decyzję trzymaj się jej jak tratwy w rwącym potoku. Przejdź do działania. Powołanie potwierdza się w Kościele. Daj poznać dar, który otrzymałeś od Boga.

ŚWIADECTWA POWOŁANIA
Świadectwo powołania kleryka roku I

Powołanie do służby Panu Bogu odkryłem przy Ołtarzu. Pierwsze myśli o tym, że chciałbym zostać księdzem pojawiły się w pierwszej klasie gimnazjum kiedy rozpoczynałem przygodę z ministranturą. To właśnie w środowisku ministrantów pożegnałem się z nieśmiałością i przez podejmowanie coraz to nowych posług w Kościele przybliżyłem się do Boga. Z czasem Kościół stał się moim domem. To było moje miejsce. Nieważne czy przeżywałem smutek czy radość. Co było w moim sercu – z tym szedłem na Eucharystię. Moje myśli o kapłaństwie to też zasługa księży, którzy na co dzień dawali mi przykład autentycznego i porządnego kapłańskiego życia. Czas, który mi poświęcili na rozmowy i zaufanie, którym mnie obdarowali przy zlecaniu mi różnych zadań sprawiły, że zapragnąłem „grać w ich drużynie”. W końcu nadszedł czas decyzji, ale w głowie nie miałem wątpliwości czy chcę wstąpić. Zadawałem tylko pytanie: „Czy na pewno teraz?”. Po przekroczeniu murów mojego obecnego domu, mój obraz własnego „ja” rozbił się o posadzkę. Jednak Pan Bóg nie pozwolił mi nad nim rozpaczać. Teraz dzień za dniem układa z niego piękną mozaikę.

Świadectwo powołania kleryka roku II

Za każdym razem, gdy czytam fragment o spotkaniu Eliasza z Bogiem, wracam do momentu swojego powołania. Pamiętam jak w wakacje wyszedłem na spacer, bo czułem, że tylko gdy będę sam, to pozbieram myśli. Studia, praca, plany na przyszłość – wszystko szło dobrze, ale cały czas czułem pustkę. W końcu, gdy wyszedłem daleko poza moją okolicę, dokoła nie miałem niczego tylko puste pola. Jedyne co czułem to łagodny wiatr. W takim momencie spotyka się Boga – w ciszy. To co wtedy do mnie przyszło było tak potężne, że nie potrafiłem tego pojąć. Jedyne co wtedy czułem to naglące pragnienie dołączenia do seminarium. Wiedziałem że tam będę mógł zrozumieć tajemnicę mojego powołania.

Świadectwo powołania kleryka roku V

Moje powołanie? Nie jest związane z żadną spektakularną interwencją Pana Boga ani z nadzwyczajnymi zjawiskami. Raczej splot kilku przypadkowych wydarzeń i ciągle powracająca myśl: ,,A może powinienem zostać księdzem, pójść do seminarium?”. Tej Bożej myśli towarzyszyła jeszcze jedna: ,,Ja się do tego nie nadaję. Inni tak, ale ja nie”. Walka w głowie i w sercu trwała kilka lat, aż w końcu przyszedł czas matur i decyzji co dalej. Wtedy kolejny ,,przypadek” sprawił, że usłyszałem takie słowa: ,,Jezus nie ma rąk. Potrzebuje twoich”. Postanowiłem zaufać i zaryzykować: ,,Najwyżej w seminarium usłyszę, że to nie miejsce dla mnie”. Tak się jednak nie stało, a dziś wiem, że nie ma przypadków. ,,Przypadek to Pan Bóg działający incognito”. Działający wielkie rzeczy.

Królowo Apostołów- módl się za nami!

Joanna Ekstowicz (radionadzieja.pl)

Dzisiaj (16 lipca) w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce podała informację, iż papież Franciszek mianował nowym arcybiskupem metropolitą białostockim biskupa Józefa Guzdka, dotychczasowego biskupa polowego Wojska Polskiego. 
Nowemu Metropolicie Białostockiemu jako wspólnota Diecezji Łomżyńskiej, która wchodzi w skład metropolii białostockiej, wyrażamy radość z nowej nominacji oraz modlimy się o potrzebne dary Ducha Świetego w posłudze umacniania wiary ludu Bożego Archidiecezji Białostockiej oraz w posłudze metropolity. Nominacja została ogłoszona w dzień wspomnienia NMP z Góry Karmel. Prosimy Maryję, aby arcybiskupa nominata Józefa strzegła płaszczem swej matczynej opieki. 

Więcej informacji na stronie Archidiecezji Białostockiej.

zdjęcie by katedra.polowa.pl

Inauguracja Łomżyńskiej Drogi Jakubowej

25 lipca 2021 r.

 

            W roku 2021 przeżywamy w Kościele powszechnym Rok Jakubowy. Od średniowiecza istnieje zwyczaj ogłaszania lat świętych gdy danego roku święto liturgiczne św. Jakuba Starszego Apostoła (25 lipca) wypada w niedzielę. Współcześnie Camino przeżywa swój rozkwit. Ważnym momentem dla rozwoju kultu św. Jakuba w Hiszpanii i na świecie była wizyta Papieża Jana Pawła II w Santiago de Compostela w roku 1982. Wtedy Ojciec Święty wygłosił swój Akt Europejski i zaprosił na pielgrzymkowy szlak wszystkich wierzących przypominając, że "Europa zrodziła się z pielgrzymowania".

            Od 15 lat rozwija się w Polsce sieć dróg jakubowych, która została zorganizowana wokół trzech głównych tras: Pomorskiej Drogi św. Jakuba (Via Baltica), Drogi Polskiej (Camino Polaco) oraz Drogi Królewskiej (Via Regia). Obok tych transgranicznych szlaków łączących się z drogami jakubowymi prowadzącymi przez inne kraje, istnieje w Polsce szereg dróg regionalnych, tworzących się ponad 7000 km.

            Z racji na przeżywany Rok Jakubowy Biskup Łomżyński Janusz Stepnowski ustanawia z dniem 25 lipca br. Łomżyńską Drogę Jakubową. Będzie ona przebiegać pomiędzy kościołami w Drozdowie i Jedwabnym, noszącymi imię św. Jakuba (około 20 km).

 

   Łomżyńska Droga Jakubowa zostanie zapoczątkowana w niedzielę 25 lipca 2021 r. Inauguracja w Drozdowie będzie miała miejsce podczas Mszy św. o 10.00. Po uroczystej liturgii., której będzie przewodniczyć ks. Jacek Czaplicki, Wikariusz Biskupi, pielgrzymi wyruszą w prawie 5 godzinną drogę do Jedwabnego. Tam o 17.00 uroczystą Mszę św. odprawi Ksiądz Biskup Tadeusz Bronakowski.

 

            Łomżyńska Droga Jakubowa będzie częścią tzw. Drogi Podlaskiej, która jest w trakcie tworzenia. Jak wynika z propozycji Konfraterni Jakubowej z Warszawy, odpowiadającej za drogi jakubowe w Polsce, docelowo będzie ona przebiegała z Suwalszczyzny poprzez Mały Płock, Jedwabne, Drozdowo, Rutki, Czyżew, Andrzejewo i aż do Zuzeli. W Zuzeli rozpoczyna się tzw. Droga Prymasowska.

            Pielgrzymowanie drogą św. Jakuba (Camino de Santiago) ma charakter indywidualny, a nie wspólnotowy. Pielgrzymi sami decydują o długości poszczególnych etapów wędrówki. Tak też będzie zapewne w przypadku Łomżyńskiej Drogi Jakubowej, którą będzie można przemierzać przez cały rok. Niemniej jednak w dniu inauguracji zapraszamy wszystkich pielgrzymów z Diecezji Łomżyńskiej, aby wspólnie po Mszy św. o 10.00 w Drozdowie wyruszyć na pielgrzymi szlak. Przejście do Jedwabnego, choć w pewnej grupie osób, będzie miało charakter indywidualny.

            Zwracamy się do Księży Proboszczów, aby niniejsze zaproszenie przekazali wiernym w ogłoszeniach parafialnych, w dwie niedziele 11 i 18 lipca br.

 

Łomża, dnia 2 lipca 2021 r.

N.675/2021

 

                                                                            + Tadeusz Bronakowski

                                                                               Wikariusz Generalny

Dnia 26 czerwca w parafii pw. Bożego Ciała w Łomży odbyło się diecezjalne  Podsumowanie Roku Pracy Formacyjnej DK.

Spotkanie rozpoczęło się o godz. 11:00  Adoracją Najświętszego Sakramentu w ciszy, która przerodziła się w radosne uwielbienie i dziękczynienie Panu Bogu za mijający rok pracy formacyjnej, za dar wspólnoti charyzmat Ruchu Światło-Życie. Następnie, po krótkim przywitaniu przybyłychuczestników spotkania, konferencjęw temacie kończącego się roku pracy („ Dojrzałości w Chrystusie”) wygłosił moderator diecezjalny DKks. Łukasz Andrzejczyk. Odniósł się w niej do naszej wierności Chrystusowi, budowaniu życia na Chrystusie i powrotu do Niego za każdym razem, gdy upadamy.

Po konferencji głos zabrała para diecezjalna. Krótko podsumowałapracę roczną w diecezji i wyraziła swoją  wdzięczność  parom rejonowym, animatorom kręgów oraz wszystkim małżeństwom DK i kapłanom posługującym na rzecz rodzinza wytrwałość  i troskę o utrzymanie charyzmatu ruchu pomimo trudności związanych z pandemią.Jest za co dziękować, bo pomimo pandemii i konieczności organizowaniawiększości spotkań w formie on-line,także niektórych zmian w kręgach, Domowy Kościół nie zmniejszył się liczebnie, lecz nawet przybyło kręgów pilotowanych.

Wspólnota Domowego Kościoła  liczy  obecnie 92 kręgi stałe, w których formuje się 457 małżeństw i 5 wdów. Ponadto  70 małżeństw skupionych w 12 kręgów pilotowanych  poznaje tę drogę formacji i przygotowuje się do włączenia do wspólnoty. Łącznie w diecezji jest obecnie 104 kręgi, tj. 527 małżeństw i 5 wdów.

Liczby te nie są tylko statystyką, lecz wskazują na konkretne ludzkie życia, małżeństwa sakramentalne, które pragną razem wzrastać na drodze do świętości, co we współczesnym świecie nie jest ani łatwe, ani promowaneTym bardziej jest za co Panu Bogu dziękować.

Po podsumowaniu nastąpiło przedstawienie nowo wybranych par rejonowych w dwóch rejonach Ostrołęki, które  rozpoczną swoją posługę od września. Serdecznie podziękowano też ustępującym parom rejonowym: Agnieszce i Maciejowi Rycak oraz Beacie i Andrzejowi Paszczyk, których dwa ostatnie lata posługi przypadły na niełatwy czas pandemii. 

Szczytowym punktem spotkania była Eucharystia, którąsprawowali wspólnie kapłani posługujący na rzecz rodzin DK: ks. Łukasz Andrzejczyk- moderator diecezjalny DK, ks.Marian Grochowski- moderator rejonowy DK rejonu Ostrów Mazowiecka, ks. Tomasz  Wróblewski- moderator rejonowy DK rejonu Wysokie Mazowieckie, oraz ks. Tomasz Borkowski- moderator kręgu DK w Myszyńcu i oazy letniej w Zakopanem. Mszy świętej przewodniczył ks. Tomasz Borkowski, a homilię wygłosił ks. Łukasz Andrzejczyk. Nawiązując w niej do Ewangelii z dnia mówił, żetak, jak teściowa Piotra, która będąc w gorączce nie mogła służyć, tak i my, gdy jesteśmy rozgorączkowani, zdenerwowani, skupieni na sobie, nie służymy. Denerwujemy się wtedy na innych, zarządzamy nimi, ale nie usługujemy. Potrzebujemy, jak ona, dotknięcia Jezusa, podtrzymania za rękę, by wstać ze swojej gorączki. Dopiero wtedy możemy prawdziwie służyć innym w rodzinie i we wspólnocie.

Po Mszy świętej nastąpiło rozesłanie na rekolekcje letnie, wręczenie świec oazy i błogosławieństwo par moderatorskich wraz z kapłanami prowadzącymi poszczególne typyplanowanych rekolekcji wakacyjnych.

Spotkanie zakończyło się wspólnym świętowaniem przy słodkim stole” i ciepłym posiłku. Pogoda tego dnia dopisała, więc agapa mogła odbyć się na zewnątrz, na placu kościelnym.Była to wspaniała okazja do wielu miłych rozmów. 

Bogu niech będą dzięki za dar spotkania,  łaskę  przebywania we wspólnocie i cud Eucharystii.

Anna i Tomasz Przybyszewscy- para diecezjalna DK d. łomżyńskiej

Chlebiotki, podobnie jak wszystkie wioski w gminie Zawady, zostały założone w XIV wieku przez księcia mazowieckiego Janusza I. Władca ten na ziemiach naszych porośniętych rozległymi kompleksami leśnymi, zwyciężywszy wdzierających się tu Litwinów, Rusinów, Jaćwingów, a nade wszystko podstępnych i agresywnych Krzyżaków, zasiedlił zdobyte ziemie swoimi rycerzami, nadając im obszerne łany na własność. Tu właśnie w okolicach Jeziora Maliszewskiego książę Janusz I nadał 10 włók ziemi podkomorzemu z Drążewa, a ten osiedlił swoich synów: Ścibora, Michała, Andrzeja, Stanisława i najmłodszego o imieniu Chlebiotko. Bracia zapoczątkowali ród Wądołowskich herbu Grabie. Już w 1421 r. w księdze pisanej przez Zygmunta Glogera zw. Hreczkosiejem, słynnego etnografa mieszkającego w pobliskim Jeżewie, znajduje się wzmianka o Chlebiotkach. W późniejszych zaś dokumentach zachowała się informacja z 1827 roku o okolicy szlacheckiej w parafii Zawady, w obrębie której leżały Chlebiotki Wądołowo (nieistniejące już), Chlebiotki Stare (8 domów, 58 mieszkańców) i Chlebiotki Nowe (21 domów, 132 mieszkańców).

Szlachta, którą tu osiedlono, podejmowała trud gospodarczej pracy z pokolenia na pokolenie. Ludzie byli pracowici, pobożni, marzyli o własnym kościele, bowiem parafialny był daleko, lecz na budowę własnego brakowało funduszy. Nastąpiły rozbiory polskich ziem, na wsiach panował ucisk i bieda. Mieszkańców srogo karano za udział w walkach wyzwoleńczych. W 1864 roku władze zesłały na Syberię braci Aleksandra i Szymona Grabowskich oraz Fabiana Górskiego z Chlebiotk, z Rudnik Adama i Piotra Januszczyków, z Maliszewa-Perkus Kazimierza Malinowskiego, Hipolita i Stanisława Maliszewskich , a z Maliszewa- Łynk Jakuba Supińskiego. Także z czasu rozbiorów pochodzi zachowana w dawnych aktach informacja o Bernardzie Wądołowskim, synu Wojciecha i Ewy Peńskiej, właścicielu cząstkowym wsi Chlebiotki w parafii Zawady, który został wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w 1853 roku z herbem Lubicz. Jego pierwszą żoną była Teodora Ciborowska, drugą Marianna Maleszewska.

Z czasów I wojny światowej zachowała się w pamięci mieszkańców opowiastka o rannym żołnierzu rosyjskim, dogorywającym w jednym z dołów za wsią. Znalazła go Jakubkowa, babka Ryszarda Wądołowskiego. Zaopiekowała się umierającym człowiekiem, przynosiła mu pożywienie, zmieniała opatrunki. Żołnierz wyjawił, iż nocą słyszał bicie dzwonów. Szybko rozeszła się pogłoska, że może tu wkrótce będzie kościół. Długi czas było to niemożliwe, aż razu pewnego zamieszkał we wsi niewidomy Stanisław Maleszewski z żoną. Był wędrownym handlarzem. To on natrafił w Warszawie na figurę św. Antoniego. Dotknął jej dłońmi i od razu poczuł, że jest niezwykła. Bez chwili wahania kupił, by ofiarować proboszczowi do kościoła parafialnego w Zawadach. Proboszcz jednak nie przyjął, nie było miejsca… takim sposobem figurka trafiła do Chlebiotk. Ustawiono ją na razie w domu Jana Wądołowskiego, syna Szymona. Odtąd majowe i inne nabożeństwa odprawiane były w wiosce. Zaczęły też zdarzać się drobne cuda związane z modlitwami do św. Antoniego. Jedno ze wspomnień o tych wydarzeniach ocalało dzięki opowieści Aleksandra Wądołowskiego, syna Jana, u którego w domu stała figura. Pewnego dnia do wsi zbliżało się wojsko rosyjskie. Ludzie chowali żywność. Rodzina Jana miało świeżo zebrany miód. Jeden pojemnik z miodem schowali w ogrodzie, drugi za figurą świętego. Wygłodniałe wojsko splądrowało wioskę, pozabierali ludziom wszystko, tylko miodu za figurką nie znaleźli. Wkrótce po tym proboszcz z Zawad namyślił się zabrać figurę , wysłał więc w tym celu Dziemiana do Chlebiotk. Mieszkańcy nie chcieli oddać figury bez zgody niewidomego. Pan Stanisław zgodził się, ale najpierw chciał zmówić modlitwę. Modlitwa trwała długo, po czym starzec rzekł, że św. Antoni chce zostać tutaj. I został.

Zaraz po wojnie w 1921r. w miejscu, gdzie dziś stoi plebania, wybudowano drewnianą kaplicę i już w 1922 roku przybył do Chlebiotek pierwszy proboszcz - ksiądz Kazimierz Średnicki. Ponieważ nie było plebanii, zamieszkał u Jana Wądołowskiego. Wnet biskup łomżyński Romuald Jałbrzykowski erygował parafię, przydzielając następujące wsie: Nowe
Chlebiotki i Stare Chlebiotki, Nowe Grabowo i Stare Grabowo, Wieczorki, Maliszewo-Łynki, Maliszewo-Perkusy, Strękową Górę i Rudniki. Ks. Kazimierz Średnicki był proboszczem w tej parafii przez sześć lat. W późniejszych latach za swą duszpasterską działalność został aresztowany, torturowany, zesłany w głąb Związku Radzieckiego i skazany na przymusową ciężką fizyczną pracę. Zmarł w Sylwanowicach, tam na cmentarzu jest pochowany. Każdy następny proboszcz przebywał w parafii Chlebiotki po dwa lata: ks.Antoni Puchalski (1928-1930), ks. Józef Skomoroszko (1930-1932), Ks. Hilary Majkowski ( 1932-1934). O księdzu Majkowskim wiadomo, że później w czasie wojny był wywieziony do nazistowskiego obozu zagłady w Hartheim, tam zginął w komorze gazowej. W 1934 roku proboszczem w parafii Chlebiotki został ks. Adam Fołtyn , który wybudował fundamenty i postawił ściany nowego murowanego kościoła. Pomagali mu bracia Jan i Piotr Wądołowscy, Bolesław Szulborski, Józef Wądołowski, TadeuszWądołowski, a także szwagier państwa Romatowskich. Ludność wspomagała materialnie oraz przy pracach porządkowych. Dzieci sadziły drzewa, wielu z nich już nie ma, ale pamiętają potomkowie np. Norbert Mydłowski… Dużą sumę ofiarowała pani Marcelina Wądołowska. Jednak po wybuchu II wojny światowej ksiądz Fołtyn wyjechał do Warszawy i już nigdy nie wrócił. W Chlebiotkach natomiast na czas wojny i okupacji schronił się łomżyński redaktor wielu katolickich czasopism ks. Antoni Roszkowski. Jednak po wojnie wrócił do Łomży, a tu przybył ks. Antoni Kin (1945 – 1948). W Polsce w tym czasie trwały okrutne krwawe walki o władzę. Kościół wspomagał żołnierzy wyklętych walczących z komunistami. Jednym z najsławniejszych spośród nich na naszych terenach był Wiarus. To właśnie w kościele w Chlebiotkach ks. Kin dokonał uroczystego poświęcenia ryngrafów dla Wiarusa i obdarzył jego oddział żywnością. Nawoływał też wiernych do walki z komunistycznym rządem narzucanym Polsce przez ZSRR. O poczynaniach księdza Kina donosiło władzom źródło o pseudonimie „Łuna”. Trwały represje. Kolejny proboszcz Julian Wodecki również nie uległ zastraszeniom. Wbrew ostrzeżeniom władzy odczytał wiernym list Episkopatu potępiający komunistów. Nie utrzymał się długo, podobnie jak następujący po nim ks. Jan Rogowski (1952-1953). W tym czasie w 1952 roku komuniści naprowadzeni przez informatorkę Franciszkę L. schwytali w Rzędzianach i zabili Wiarusa – Stanisława Grabowskiego, a wraz z nim Lucjana Zalewskiego (Żbika) i Edmunda Wądołowskiego. Represje wobec kościoła w Chlebiotkach osłabły. Proboszczem został ks. Stanisław Falkowski, który wyszedł z więzienia po odbyciu kary pozbawienia wolności za działalność polityczną. Donosów do władz nie zaprzestano, np. ktoś donosił komunistycznym władzom takie oto informacje: „Ksiądz proboszcz Stanisław Falkowski z Chlebiotk podczas kolędowania w mieszkaniu Wacława Raszkiewicza przeprowadził z nim dwugodzinną rozmowę, m.in. o opuszczaniu przez niego Mszy świętej”. Dziś powiedzielibyśmy – ucho ktoś miał długie, skoro nawet treść rozmowy słyszał. Ksiądz Falkowski nie zważając na represje i zasadzki komunistów, ukończył budowę kościoła, wyposażył ołtarz w obraz „Visio św. Antoniego” namalowany przez Piotrowskiego z Warszawy, witraże zamówił u Kamińskich z Krakowa i już 19.09.1954 roku biskup łomżyński Czesław Falkowski pobłogosławił kościół. Po trzynastu latach posługi w parafii ksiądz Stanisław wyjechał do Stanów Zjednoczonych na zaproszenie Józefa Kutrzeby, chłopca żydowskiego, któremu w czasie wojny uratował życie. Kutrzeba opisał to w książce zatytułowanej „Kontrakt. Życie za życie”. Następny proboszcz ks. Dominik Kempisty pełnił swą duszpasterską posługę w Chlebiotkach przez pięć lat (1967-1972), później również w innych parafiach, a pochowany został w Suwałkach w krypcie tuż obok Sługi Bożego ks. K.A. Hamerszmita, którego trwa proces beatyfikacyjny. Kolejny proboszcz ks. Władysław Podeszwik przebywający w Chlebiotkach w latach 1972-1974. Po nim proboszczem w Chlebiotkach na długich kilkanaście lat został ks. Józef Drażba. To on wybudował plebanię, kościół wyposażył w dębowe ławy. Kolejni proboszczowie to: ks. Leszek Karczewski (1990 – 2004), ks. Zbigniew Kuczewski (2004-2018).

Od 01.07.2018 r. obecny ks. Andrzej Godlewski II, który gruntownie odnawia parafię, podejmuje trud pracy administracyjnej i duszpasterskiej w świetle słów widniejących nad wejściem do kościoła: „Bogu z Jego Darów” przygotowuje parafian do obchodów 100-lecia powstania parafii. 4 maja 2021 r. sprowadził z Padwy relikwie św. Antoniego Padewskiego, które zostały wprowadzone do świątyni podczas uroczystości jubileuszowych 100-lecia parafii 13 czerwca br., został poświęcony kościół i nowy marmurowy ołtarz oraz zostały pobłogosławione odrestaurowane piszczałkowe organy sprowadzone z Holandii. Uroczystościom przewodniczył Biskup Łomżyński Biskup Janusz Stepnowski.

Jest nas parafian 520, a odpusty obchodzimy na św. Antoniego 13 czerwca i NMP Królowej 22 sierpnia, które przenoszone są na niedzielę po wspomnieniu jeśli wypadają w środku tygodnia. Opracowano na podst. pracy magisterskiej pani Haliny Czarnowskiej, materiałów zebranych w Szkole Podstawowej w Nowych Chlebiotkach, a także na podst. informacji z prac historycznych Krzysztofa Sychowicza, informacji znalezionych w Internecie oraz wspomnień mieszkańców.
Z parafii pochodzą: Ks. Kazimierz Wądołowski. s. Alicja Grabowska, s. Marzena Wądołowska, s. Teresa Grabowska, s. Teresa Grabowska, s. Barbara Maleszewska.

W 30. rocznicę pobytu w Łomży św. Jana Pawła II w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego odbyły się w sobotę 5 czerwca br. uroczystości diecezjalne połączone z inauguracją duchowego przygotowania do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego.

Jubileuszowe spotkanie zostało podzielone na dwie części. Pierwsza, konferencyjna podczas której głos zabrał ks. prof. dr hab. Waldemar Chrostowski z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, który w swoim wykładzie zatytułowanym “Zuzela (1901 – 1910), Andrzejewo (1910 – 1912), Łomża – 1915 – 1917) – u źródeł wielkości Prymasa Tysiąclecia” przybliżył sylwetkę kard. Wyszyńskiego z czasów kiedy przebywał na terenie diecezji łomżyńskie. Drugi wykład zatytułowany “Sakrament małżeństwa źródłem moralnej mocy człowieka i sprostania złożonym ślubom. Refleksja na kanwie homilii św. Jana Pawła II wygłoszonej w Łomży” wygłosił ks. prof. dr hab. Mirosław Brzeziński z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie i nawiązał do homilii jaką Jan Paweł II wygłosił będąc w Łomży podczas swojej pielgrzymki.

Druga część spotkania była dziękczynieniem za pielgrzymkę Ojca Świętego Jana Pawła II do Łomży. Uroczystą mszę św. pod przewodnictwem biskupa Janusza Stepnowskiego koncelebrował bp Tadeusz Bronakowski i kilkudziesięciu kapłanów. Na zakończenie wspólnej modlitwy biskup Janusz Stepnowski powołał dwie Diecezjalne Doradczynie Życia Rodzinnego: Panią Agnieszkę Frydrych i Panią Katarzynę Jankowską, a wszystkim Diecezjalnym i Parafialnym Doradcom Życia Rodzinnego i Asystentom Przygotowania Narzeczonych zostały wręczone misje kanoniczne.

Kontynuacją Diecezjalnego świętowania był uroczysty odpust ku czci Matki Boskiej Pięknej Miłości w Katedrze Łomżyńskiej, w niedzielę 6 czerwca br.

Zapraszamy do wysłuchania konferencji i obejrzenia fotogalerii z tego wydarzenia na stronie radionadzieja.pl

1. "Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus" (por. Łk 8,11).

Drodzy bracia i siostry,

Dzięki składam Trójcy Przenajświętszej za pośrednictwem Matki Chrystusa, czczonej w łomżyńskim kościele katedralnym, za to, że dane mi jest dzisiaj być tutaj, w Łomży. W tej wielkiej społeczności Ludu Bożego, w której przeważają rolnicy uprawiający ziemię, słyszymy Chrystusową przypowieść o siewcy i o ziarnie padającym na pole uprawiane przez człowieka.

Spotkanie dzisiejsze przypomina mi - cztery lata temu, podczas poprzedniej pielgrzymki do Ojczyzny - wielkie zgromadzenie na łęgach tarnowskich związane z beatyfikacją Karoliny Kózkówny, córki polskiej wsi, przedtem jeszcze spotkanie w Niepokalanowie.

Ale ponadto odtwarza się w mojej pamięci łomżyńska stacja tysiąclecia chrztu Polski w Łomży w roku 1966. Wciąż mam przed oczyma postać kardynała Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski - wciąż jakbym słyszał słowa Prymasowskiej homilii, w której nawiązywał do Chłopów Reymonta, aby dotknąć wielkiego sekretu chłopskiej duszy: umiłowania ziemi.

2. Wy, drodzy uczestnicy papieskich dzisiejszych odwiedzin, bracia i siostry, jesteście spadkobiercami tamtych pokoleń, do jakich odwoływał się zmarły Prymas Tysiąclecia - sam zreszą syn waszej ziemi, urodzony w Zuzeli nad Bugiem. A chociaż praca na roli zmieniła nieco swój dawny charakter w związku z postępem techniki, to jednak nadal zachowuje swe tradycyjne, istotne znamiona. Warsztatem pracy jest ziemia, którą człowiek uprawia, a uprawiając pozwala się objawić tej ziemi w jej urodzaju, w jej naturalnej płodności. Staje się więc ta ziemia - warsztat pracy rolnika - ziemia, która rodzi i karmi, jakimś podobieństwem matki: matka-ziemia. O żadnym innym warsztacie pracy niepodobna tak się wyrazić.

A człowiek, który tę ziemię uprawia, czuje się słusznie bezpośrednim adresatem i mandatariuszem tych najstarszych słów samego Stwórcy, wypowiedzianych do prarodziców: "Czyńcie sobie ziemię poddaną" (por. Rdz 1,28).

Znałem, drodzy bracia i siostry, wczorajsze trudności polskiej wsi, mówiłem kilka razy na ten temat. Znam też, przynajmniej częściowo, dzisiejsze, nowe problemy rolnictwa. Wiem, że chłop polski zaczyna znowu jakby tracić pewność siebie i nadzieję na przyszłość. Wzruszony byłem waszym listem z dnia 8 maja tego roku, który przesłaliście do Watykanu. Piszecie w nim o pewnym jakby wyczerpaniu życiowych sił naszego narodu oraz o bolączkach waszego życia, do których należy rozszerzające się ubóstwo, szybkie bogacenie się jednych, a brak perspektyw dla drugich. Ale macie też świadomość, że w Polsce dokonuje się wielkie przejście i trzeba ocalić dotychczasowe reformy, nadając im nowy wymiar w nadchodzących latach. "W suwerennej Rzeczypospolitej - tak piszecie - przebudowujemy ustrój społeczny na normalnych demokratycznych zasadach. Staramy się wypracować właściwe rozwiązania gospodarcze".

Niech wam Bóg w tym szlachetnym wysiłku błogosławi.

Staram się być z wami i polecać wasze sprawy Bogu w modlitwie.

Spraw rolnictwa nie można odrywać, oczywiście, od reform całego systemu gospodarczego, ale też wszyscy czują, że ta dziedzina, nie tylko zresztą w naszej Ojczyźnie, wymaga szczególnej ochrony, współpracy wielu sektorów i solidarności wszystkich środowisk, a nade wszystko wymaga zabezpieczenia wolnej inicjatywy samych rolników. Wszyscy wiemy, jak wiele jest trudnych spraw do rozwiązania. Trzeba, by był słyszany w państwie i respektowany gospodarski głos rolnika.

3. Przypowieść o siewcy, tak jak każda inna przypowieść w Chrystusowej Ewangelii, ma jednakże swój sens przenośny, analogiczny: mówi o królestwie Bożym. Tak jak poprzez dzieje tej ziemi idzie praca ludzi-siewców i oraczy, tak przez dzieje człowieka - ludzi zamieszkujących całą ziemię - idzie praca słowa Bożego i jego Siewcy. Siewcą jest Chrystus. Już przed Nim wielu było siewców Bożej prawdy: "Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał Bóg (...) przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił (...) przez Syna" (Hbr 1,1). On sam - Syn Przedwieczny - jest Słowem współistotnym Ojcu.

Ewangelia Nowego i Wiecznego Przymierza jest słowem tego Słowa. Ziemia w ciągu dwu tysięcy lat została już szeroko obsiana tym słowem. A nade wszystko sam Chrystus jako Słowo użyźnił tę ziemię ludzkich dziejów odkupieniem przez Krew swego Krzyża. I w słowie Krzyża trwa Jego siew, dając początek "nowemu niebu i ziemi nowej" (por. Ap 2,1).

Wszyscy siewcy słowa Chrystusowego czerpią moc swej posługi z tej niewypowiedzianej tajemnicy, jaką stało się - raz na zawsze - zjednoczenie Boga-Słowa z ludzką naturą, z każdym poniekąd człowiekiem, jak uczy ostatni Sobór (por. Gaudium et spes, 22). Upadają słowa Ewangelii na glebę ludzkich dusz, ale nade wszystko samo Słowo Przedwieczne, narodzone za sprawą Ducha Świętego z Dziewicy-Matki, stało się źródłem życia dla ludzkich dusz.

4. W przypowieści ewangelicznej Chrystus zwraca uwagę nade wszystko na glebę dusz ludzkich i sumień ludzkich i ukazuje, co dzieje się ze słowem Bożym w zależności od rodzaju owej szczególnej gleby. Słyszymy więc o ziarnie, które zostało porwane i nie przyjęło się w ludzkim sercu, bo człowiek uległ Złemu i nie zrozumiał słowa. Słyszymy o ziarnie, które padło na ziemię skalistą, na glebę oporną - i nie potrafiło zapuścić korzeni, nie wytrzymało więc pierwszej próby. Słyszymy o ziarnie, które padło między osty i ciernie - i zostało przez nie zagłuszone; te osty i ciernie to ułuda doczesności, dobrobytu, który przemija. Jedynie to ziarno, które padło na ziemię żyzną, urodzajną, wydaje plon. Kto jest tą ziemią żyzną? Ten, kto słucha słowa i rozumie je. Słucha i rozumie. Nie wystarczy usłyszeć, trzeba przyjąć rozumem i sercem.

"Kto ma uszy [ku słuchaniu], niechaj słucha" (Mt 13,9) - mówi Boski Siewca.

Usłyszeliśmy wszyscy. Niech każdy z nas zapyta siebie: Jaką jestem glebą? Co dzieje się z ziarnem Bożej prawdy w moim życiu?

5. "Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?" - pyta w Ewangelii młodzieniec, słuchacz słów Jezusa (Mt 19,16). "Zachowaj przykazania" (Mt 19,17) - i Chrystus przypomina Dekalog Starego Przymierza, który jest prawem Bożym i drogowskazem ludzkiej moralności w każdym czasie i miejscu. Moje tegoroczne pielgrzymowanie po Polsce jest tym razem związane z Dekalogiem.

Drodzy bracia i siostry! Od stuleci trwa Boży siew na naszej ziemi, przez pokolenia prawda ludzkiej i chrześcijańskiej moralności pada na glebę dusz. Jaka jest ta gleba? Co stało się z ziarnem Ewangelii na przestrzeni ostatnich pokoleń? Czy ziarno przykazań trafia na glebę urodzajną? Czy też jest to może gleba oporna, która nie przyjmuje słowa prawdy? Nie przyjmuje wymagań moralności, jakie stawia człowiekowi Bóg, a zarazem ludzkie sumienie, które - jeśli jest zdrowe - staje się samo Bożym głosem przemawiającym wewnątrz człowieka?

Czy podstawowe zasady moralności nie zostały "wyrwane" z naszej gleby przez Złego, który pod różnymi ukrywa się postaciami? Czy nie zostały "wydziobane" przez rozkrzyczane drapieżne ptactwo wielorakiej propagandy, publikacji, widowisk, programów, które igrają z naszą ludzką słabością?

Co stało się z przykazaniem: "Nie cudzołóż" w naszym polskim życiu? Czy małżonkom naprawdę zależy na tym, ażeby ich dzieci rodziły się z czystych rodziców? Czy nosimy w sobie poczucie, że ciało ludzkie jest wezwane do zmartwychwstania i że winniśmy troszczyć się o zachowanie jego godności? Czy potrafimy sobie uświadomić, że ludzka płciowość jest dowodem niesłychanego wręcz zaufania, jakie Bóg okazuje człowiekowi, mężczyźnie i kobiecie, i czy staramy się tego Bożego zaufania nie zawieść? Czy pamiętamy o tym, że każdy człowiek jest osobą i że nie wolno drugiego człowieka sprowadzać do roli przedmiotu, który z pożądliwością można oglądać lub którego się po prostu używa? Czy narzeczeni budują swoją przyszłą jedność małżeńską, tak jak się to robić powinno, to znaczy zaczynając od budowania jedności ducha? Czy małżonkowie pracują nad pogłębieniem swojej małżeńskiej jedności - pomimo całego trudu, a także obiektywnych trudności, jakie niesie z sobą życie, pomimo różnych ułomności, jakimi oboje są obciążeni? Czy pamiętają o tym, że w momencie ich ślubu przed ołtarzem sam Chrystus zobowiązał się być z nimi zawsze, być ich światłem i mocą? Czy małżonkom naprawdę zależy na tym, aby ta Boska obecność Chrystusa napełniała ich życie małżeńskie i rodzinne? Pytania te stawiam przed Bogiem, stawiam je wszystkim rodzinom katolickim, wszystkim małżonkom, wszystkim rodzicom w całej Polsce!

6. Siewca z Ewangelii jest zarazem Pasterzem. Jest Dobrym Pasterzem. W swojej pasterskiej trosce o człowieka Kościół szczególnie skupia się na sprawach pracy rolników. Znajdujemy wyraz tej troski na przykład w encyklice Mater et Magistra Jana XXIII, który sam był chłopskim synem z licznej rodziny. Kościół liczy zarazem na zdrowe tradycje moralne ludzi pracujących na roli, związanych z ziemią i przez to bliższych Stwórcy. Wrażliwych na Jego prawo, na Dekalog i na Ewangelię Chrystusa.

Chrystus Dobry Pasterz staje pomiędzy mężczyzną a kobietą w tym wielkim sakramencie, przez który stają się oni mężem i żoną, a z kolei rodzicami swych dzieci: ojcem i matką.

Ten, który uczy: "Nie cudzołóż", jest Dobrym Pasterzem, Pasterzem ludzkiej miłości, którą chce uczynić piękną, trwałą, wierną, nierozerwalną. Jeśli ślubujecie sobie wzajemnie, "iż cię nie opuszczę aż do śmierci", to On, Dobry Pasterz, staje się w sakramencie najwyższym poręczycielem tych waszych ślubów. Sakrament jest źródłem moralnej mocy dla człowieka, dla mężczyzny i kobiety, aby oboje sprostali swym ślubom. Aby przezwyciężyli słabości i pokusy. Aby nie dali się uwieść żadnej modzie. Trzeba tylko wytrwale współpracować z łaską sakramentu małżeństwa. Trzeba tę łaskę stale odnawiać!

Oby całe nasze społeczeństwo uwolniło się od tego złudzenia wolności, wolnej miłości, którą usiłuje się przesłonić rzeczywistość cudzołóstwa i rozwiązłości. Zbyt dużo kosztuje ta ułuda. Zbyt wiele dzieci, które muszą tracić zaufanie do rodziców, a tak obsuwa się ten nieodzowny grunt, na którym sami mają budować swą przyszłość i przyszłość społeczeństwa. I niszczeje owa zdrowa tkanka obcowań i układów międzyludzkich.

Dobry Pasterzu! Co mamy czynić, aby ten proces narastający poprzez całe lata zatrzymał się i odwrócił? Co mamy czynić, aby słowo Bożego przykazania i głos chrześcijańskiego sumienia nie był dalej zagłuszany, wyrywany, wydziobywany przez drapieżne ptaki? Co mamy czynić, aby ten głos trafiał na glebę podatną?

Co mamy czynić? Matko z Kany Galilejskiej, Ty, którą dziś wypada nam ukoronować w Twoim wizerunku z łomżyńskiej katedry, Ty powiedziałaś: "Cokolwiek wam rzecze On, mój Syn, Siewca i Pasterz, to czyńcie" (por. J 2,5).

Matko Chrystusowa! Matko nasza! Matko nasza! Niestrudzenie powtarzaj nam Twe słowa z Kany: "To czyńcie".

Tak. On jeden "ma słowa życia wiecznego" (por. J 6,68).

W kapłaństwie posługują już 25 lat. Dzisiaj w katedrze łomżyńskiej, podczas uroczystej mszy świętej pod przewodnictwem biskupa łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego z udziałem biskupa Tadeusza Bronakowskiego i gospodarza miejsca ks. Mariana Mieczkowskiego oraz kapłanów i przyjaciół dziękowali Bogu za dar powołania i łaskę posługiwania.

We wprowadzeniu do mszy świętej biskup Janusz przypomniał, że to właśnie tu w łomżyńskiej katedrze dwadzieścia pięć lat temu kapłani jubilaci przyrzekali biskupowi, ale przede wszystkim przyrzekali Bogu. – Prośmy by ci nasi bracia byli na zawsze wierni Panu, któremu zaufali i nieśli Ewangelię do wspólnot w których posługują.

W homilii Biskup Janusz Stepnowski zwracając się do jubilatów mówił: – Wy od dwudziestu pięciu lat głosicie tajemnicy Zmartwychwstania i wprowadzacie ludzi w największą tajemnicę naszej wiary. Kościół i każdy z nas jest zanurzony w tajemnicę zmartwychwstania. Nasze życie kapłańskie to przede wszystkim rozmowa i spotkanie z Bogiem ale za tym idzie spotkanie z drugim człowiekiem do którego zostaliście posłani.

Biskup zachęcił do tego by w modlitwie szukać ukojenia i odpowiedzi na różne trudne sprawy z którymi przychodzi się mierzyć każdego dnia. – W modlitwie możemy znaleźć ukojenie i siłę by pójść i służyć. Służąc drugiemu człowiekowi a szczególnie sprawując Eucharystię musimy sobie zdawać sprawę, że nie możemy być jak Saduceusze , którzy być może perfekcyjnie pełniki kult, ale w tym kulcie brakowało wiary. Naszą wiedzą, naszym bogactwem jest głównie nasza modlitwa ale też nasza prostota. Prostotą modlitwą, poświęceniem dla drugiego człowieka możemy zmienić ten świat – mówił biskup Janusz.

Po homilii kapłani jubilaci odnowili przyrzeczenia kapłańskie. Duchowni potwierdzili w obecności pasterza diecezji, że nadal chcą między innymi pobożnie z wiarą odprawiać misteria Chrystusa, pilnie i mądrze spełniać posługę Słowa oraz naśladować przykład Chrystusa Dobrego Pasterza.

Na zakończenie życzenia i podziękowania jubilatom złożył proboszcz parafii katedralnej, ks. Marian Mieczkowski, a dzieci, które w tym roku przyjęły po raz pierwszy Jezusa w Eucharystii wręczyły kapłanom jubilatom białe róże.

W imieniu jubilatów głos zabrał ks. Robert Sulich, który podziękował za wspólne dziękczynienie i wspomniał tych wszystkich, którzy towarzyszyli jubilatom w drodze formacji kapłańskiej, zarówno tych obecnych jak i tych, którzy odeszli już do Pana składając ich dzisiaj na ołtarzu podczas mszy . Jubileuszowej. – Tutaj na tym ołtarzu składamy też cząstkę siebie. Nasze talenty, które rozwijaliśmy w sobie, nasze dary, charyzmaty to co dawaliśmy naszym lokalnym wspólnotom, ale też na tym ołtarzu składamy nasze słabości, nasze wady, przywary z którymi walczyliśmy, by Chrystus je uświęcał, przemieniał udoskonalał i kiedyś przyjął nas do tej niebieski Ojczyzny. Bogu niech będą dzięki za te wszystkim lata doświadczeń życia kapłańskiego- mówił ks. jubilat.

Sakrament święceń kapłańskich w 1996 roku przyjęli: ks. Dariusz Andrzejkiewicz, ks. Janusz Aptacy, ks. Krzysztof Bałdyga, ks. Jacek Czaplicki, ks. Krzysztof Górski, ks. Jerzy Kaczyński, ks. Bogusław Kulesza, ks. Jacek Majkowski, ks. Andrzej Najda, ks. Tomasz Niemira, ks. Andrzej Popielski, ks. Zbigniew Prusiński, ks. Artur Ryszewski, ks. Robert Sulich, ks. Artur Szurawski, ks. Lech Szymczyński, ks. Waldemar Świątkowski, ks. Dariusz Święcki, ks. Mirosław Teofilak, ks. Wojciech Turowski, ks. Tomasz Wilga, ks. Robert Zieliński.

Joanna Ekstowicz (Radio Nadzieja)

 

GALERIA dostępna na stronie radionadzieja.pl

W sobotę 29 maja w Katedrze Łomżyńskiej Biskup Janusz Stepnowski wyświęcił na prezbiterów sześciu diakonów. W uroczystości wzięli udział rodzice i rodziny neoprezbiterów, duchowieństwo, osoby życia konsekrowanego. Dzień święceń kapłańskich jest szczególnym momentem w życiu naszego Kościoła. Po raz kolejny aktualizuje się posłanie przez Pana Jezusa uczniów, aby szli i głosili Ewangelię Bożą. Nowi kapłani zostaną niebawem posłani przez Pasterza naszej diecezji do parafii, aby tam spełniali posługę, do której przeznaczył ich Jezus Chrystus.

Na prezbiterów zostali wyświęceni:

Ks. Patryk Banach, pochodzący z parafii pw. Znalezienia Krzyża św. w Małym Płocku,

Ks. Dariusz Berć, pochodzący z parafii pw. św. Stanisława w Niedźwiadnej,

Ks. Łukasz Chętnik, pochodzący z parafii pw. Narodzenia NMP w Nowogrodzie,

Ks. Maciej Cholewiński, pochodzący z parafii pw. św. Antoniego w Ostrołęce,

Ks. Adam Pietrzak, pochodzący z parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Brańszczyku,

Ks. Przemysław Sasinowski, pochodzący z parafii pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Starym Skarżynie.

Z chwilą święceń do grona prezbiterium łomżyńskiego przynależy 537 księży. Niech moc Ducha Świętego towarzyszy neoprezbiterom w pełnieniu przez nich posługi słowa Bożego, posługi sakramentalnej i posługi miłości.